Ik ben eind 2023 aangemeld met klachten die al heel lang meespeelden: woede, nachtmerries, overdag steeds op scherp staan, snel schrikken, somberheid en slecht slapen en concentreren. Vooral mijn woede was lastig, omdat mijn korte lontje regelmatig voor spanningen in mijn relaties zorgde. Onder deze klachten leefde ik jarenlang in een constante staat van angst en alertheid, door seksueel misbruik dat rond mijn 12e is begonnen. Dit heb ik jarenlang voor iedereen verzwegen, ook voor mijn ouders, om maar geen last te zijn. Die gewoonte om mezelf onzichtbaar te maken was niet nieuw: vanaf mijn derde, toen mijn gehandicapte zusje werd geboren, ging de meeste energie en aandacht al naar haar. Daardoor was er voor mijn eigen emotionele behoeften nauwelijks ruimte en ik leerde al vroeg dat ik het zelf moest oplossen. Die manier van omgaan met mezelf hield ik vast toen het misbruik begon, en ik bleef het met me meedragen tot in mijn volwassen leven, totdat ik het tijdens deze behandeling eindelijk kon aanpakken.
Ik ben gestart met individuele traumabehandeling: EMDR, exposuretherapie en schematherapie. In het begin was ik erg gesloten en op mijn hoede en liet ik Esther niet echt toe. De EMDR was intens en haalde veel naar boven, maar ik was nog te gesloten om dat echt te laten zien of te voelen. Dat was een moeilijke periode. Na een paar EMDR-sessies hoopte ik eigenlijk al “klaar” te zijn. Ik verwerkte alles vooral verstandelijk omdat ik zo afstand kon houden van wat ik werkelijk voelde. Toen we verder gingen met exposuretherapie ben ik daarnaast met haptotherapie begonnen, zodat ik ook kon leren voelen wat er in mijn lichaam gebeurde. Esther bleef in die zware periode geduldig, betrokken en aanwezig. Langzaam groeide mijn vertrouwen en begon ik me steeds meer open te stellen. Ik liet mezelf voelen, verwerkte wat er naar boven kwam en durfde me steeds meer te laten steunen. Gaandeweg merkte ik dat de PTSS-klachten afnam. Ik kreeg meer grip op mijn emoties en leerde beter aan te voelen wat ik zelf nodig had, in plaats van dat steeds over het hoofd te zien. Ik durfde vaker hulp te vragen zonder me daar schuldig over te voelen. Ook merkte ik dat ik minder heftig getriggerd raakte in situaties waarin ik me afgewezen of verlaten voelde.
Later ben ik ook aangesloten bij de schematherapiegroep. Dat was misschien wel het moeilijkste onderdeel van het hele traject. Het voelde alsof ik weer helemaal opnieuw begon. Ik moest niet alleen een extra therapeut leren vertrouwen, maar ook kwetsbaarheid tonen aan een groep vreemden. Ik sloot me opnieuw volledig af. Ik kwam elke week, was fysiek aanwezig in de ruimte, maar emotioneel en mentaal volledig afwezig. Ik durfde niemand aan te kijken en was bijna de hele tijd bang. Toch ben ik doorgegaan, ook toen het zwaar was. Zowel Esther als Emma waren ongelooflijk geduldig en steunend in dit proces. Met veel compassie en af en toe een stevig duwtje hielpen ze me stap voor stap verder. Langzaam begon ik meer van mezelf te laten zien. Ik durfde te delen wat er echt in mij omging, maakte oogcontact en liet toe dat de gekwetste en bange delen van mij gezien en gesteund werden door iedereen in de groep. Ik leerde dat mijn woede een manier was om mensen op afstand te houden, dat ongemak niet hetzelfde is als gevaar en dat behoeftes geen zwakte zijn. Naarmate ik me veiliger voelde en meer zelfvertrouwen kreeg, durfde ik steeds meer alle kanten van mezelf te laten zien.
Nu, tweeënhalf jaar na de start, gaat het goed met me. Mijn zelfbeeld is verbeterd, ik laat mezelf veel meer zien dan vroeger en ik ben me veel bewuster van wat er in mij omgaat. Ik heb ook veel meer zelfcompassie ontwikkeld en spreek vriendelijker tegen mezelf. Ik begrijp nu dat mijn kortaf reageren een manier is om mezelf te beschermen. Doordat ik dat herken, kan ik stilstaan bij wat er werkelijk speelt en heb ik er veel meer grip op. Daardoor heeft het ook geen negatieve invloed meer op mijn relaties. Ik voel me veiliger en ben niet meer de hele tijd bang. Ik durf mijn dromen na te jagen en geloof dat ik goede dingen verdien. Kortom, ik vind de persoon die ik aan het worden ben leuk.
Het was een intens en heel zwaar traject, maar zonder twijfel het beste wat ik voor mezelf had kunnen doen. Dankzij de begeleiding van Esther tijdens mijn individuele behandeling en de steun van Esther én Emma tijdens de schematherapiegroep heb ik niet alleen mijn trauma verwerkt, maar ook geleerd hoe het voelt om echt mezelf te mogen zijn.